En ik vroeg me nog af.....

Dat stemmetje in mijn hoofd: Heb je de stekkers wel bij van je computer. Ik controlefreak, zei tegen mezelf: Dat zal wel hoor!! Ik heb nu geen zin om te stoppen en die controlefreak moet nu maar eens afgelopen zijn. Ik was net onder de tunnel bij mijn huis doorgereden en een stemmetje zei nog even dat het nu maar een klein stukje terug fietsen zou zijn. Ik had er geen zin in om me toe te geven aan de controlefreak in mij. Dus fietste ik door. In het Wijkhuis aangekomen was het al bijna half 10. Ik had een kwartiertje om alles op te bouwen. Ik nam mijn laptop uit mijn tas en ging op zoek naar de stekker. Niet in mijn rugzak, dan zeker in mijn fietstas. Maar nee, het stemmetje had dus niet voor niks geklonken... Had ik maar geluisterd.... Wat nu?
Even kijken welke lessen ik op CD had staan. Dan moest ik maar wat improviseren. En dat werd het dus ook. De les die ik uitgezocht had was heel erg pittig en niet erg geschikt voor de groep die ik op dit moment voor me had. De batterij van mijn laptop was nog voor 78% vol, dus ik zou het waarschijnlijk ver redden. Tijdens de les zocht ik snel tussendoor naar andere meer geschikte oefeningen. En eigenlijk ging ik er steeds meer lol in krijgen in dit creatieve proces. Ik had altijd de grote facilitators bewonderd, die kennelijk in het moment bepaalden wat een groep nodig heeft. En nu deed ik het zelf. Dus uiteindelijk was ik nog blij ook dat ik dat stemmetje genegeerd had. Anders had ik deze creatieve mogelijkheid gemist.
Iedere keer wordt ik beter en beter....
Wordt vervolgd....